Rozpoznanie raka nosogardzieli przez DNA Amplifikacja tkanki uzyskanej przez aspirację drobnych igieł czesc 4

Lizaty komórek LS180 zastosowano jako kontrolę ujemną względem EBV. Z 13 próbek uzyskanych metodą aspiracji cienkoigłowej (ryc. 2), 11 miało dobrą amplifikację .-aktyny, natomiast 2 nie wykazywało niewystarczających ilości genomowego DNA. Z 11 próbek informacyjnych (ryc. 2) uzyskano od pacjenta z rozpoznaniem pierwotnego raka nosogardzieli. Ta próbka wyraźnie zawierała sekwencje genomowe EBV. Dodatkowe próbki uzyskano metodą aspiracji cienkoigłowej od dwóch pacjentów z podejrzeniem przerzutów raka szyi z nieznanego guza pierwotnego (ryc. 3). Obie próbki zawierały sekwencje EBV. W ciągu jednego roku od aspiracji cienkoigłowej u tych pacjentów rozwinęła się postać raka nosogardzieli. Amplifikacja aspiratów uzyskanych od pacjentów z nowotworami innymi niż nowotwór nosogardzieli nie generowała produktów PCR EBNA-1 lub EBNA-2.
Figura 4. Figura 4. Amplifikacja fragmentów genów EBNA-1 i EBNA-2 w DNA wyekstrahowanym z próbek zatopionych w parafinie otrzymanych od 16 pacjentów z przerzutami do głowy i szyi na różnych etapach. Tylko sześć próbek przerzutowej tkanki od pacjentów z potwierdzonym rakiem nosogardzieli (NPC) zawierało genomy EBV. Lizaty linii komórkowej 2D5 transformowanej EBV zastosowano jako kontrolę pozytywną.
Powyższe obserwacje sugerują, że wykrycie genomu EBV w przerzutach raka płaskonabłonkowego może być diagnostyczne raka nosogardzieli. W związku z tym przeanalizowaliśmy próbki zatopione w parafinie od 16 pacjentów z przerzutami raka płaskokomórkowego z powodu różnych guzów głowy i szyi; 6 pacjentom postawiono rozpoznanie histopatologiczne przerzutowego raka nosowo-gardłowego. Jak pokazano na ryc. 4, wszystkie 6 przerzutowych próbek od pacjentów z potwierdzonym rakiem nosowo-gardłowym zawierało genomy EBV, podczas gdy żadna z pozostałych 10 próbek nie. Podobnie jak w przypadku próbek uzyskanych za pomocą aspiracji cienkoigłowej, wszystkie te próbki zawierały genomy EBV szczepu A, które wykryto za pomocą EBNA-2, jak również niepolimorficznego układu amplifikacji EBNA-1. Zatem w sumie osiem próbek tkanki przerzutowej z pierwotnych guzów nosogardzieli i jedna próbka guza pierwotnego zawierały wykrywalne genomy EBV; dwa były próbkami tkanek od pacjentów, u których jawny nowotwór nosogardzieli rozwinął się zaledwie 7 i 11 miesięcy po aspiracji cienkoigłowej.
Tabela 1. Tabela 1. Genomy EBV w nowotworach głowy i szyi. Ludzkie limfocyty B są głównym naturalnym celem wirusa EBV i można spodziewać się latentnie zakażonych komórek pochodzących z limfocytów B u gospodarza zakażonego EBV.19 Ponieważ węzły chłonne zawierają wiele takich komórek, zbadaliśmy trzy zestawy próbek kontrolnych (Tabela 1): wolne od choroby węzły chłonne uzyskane podczas profilaktycznego cięcia szyi u 10 pacjentów z guzami głowy i szyi, DNA z tkanki migdałowej od 46 osób zdrowych oraz jednojądrzaste komórki krwi obwodowej od 59 dawców EBVserozodujących krwi. Żadna z tych tkanek nie zawierała genomów EBV. Nasz system był w stanie wykryć komórki B zakażone EBV in vivo, ponieważ genomy EBV zostały wyraźnie wykryte w DNA krwi obwodowej od ośmiu biorców przeszczepionych narządów ze śmiertelnym chłoniakiem z limfocytów B, który rozwinął się podczas leczenia w celu odrzucenia OKT3, prednizonem i cyklosporyną. (Tabela 1).
Dyskusja
Zwrot przerzuty szyi nieznanego pierwotnego odnosi się do rozpoznania raka płaskonabłonkowego w węzłach chłonnych szyjnych, w którym zawiodły wysiłki zmierzające do znalezienia guza pierwotnego.3 Przerzuty do szyi zwykle pochodzą z pierwotnych guzów głowy i szyi, głównie nosogardła20. Podśluzówkowe i naciekowe cechy raka nosogardzieli oraz lokalizacja podśluzówkowa utrudniają rozpoznanie tego nowotworu
[hasła pokrewne: mmaziec, nexteer gliwice, tabletki antykoncepcyjne daylette ]